Sessizliğin Çığlığı

zaman içinde kaybolmuş bir garibim

yalnızlığı katık ettim ekmeğime

yırtarcasına sessizliğin çığlığı kulaklarımı

duyulmaz sanır sessizlik attığı çığlığı

kim bilir kaç insan duyduki garibin sesini

duysada neden diye düşündümüki

yalnızlığı yüreğindeki derin acısını

anlarmıydıkı anlatsada sessiz çığlıkla

manidar yürekli ölgün bir bakışla

dudak büküşler küçümser alenen

he hı lar hatır bahanesiyle vah vahlar

oysaki derinden adaam bananeler

garibin yüreği acıyla burkulusada

yalnızlığın işte oan anlarda yıkımla

dostluğun,arkadaşlığın ve sevgilinin

yalan ve riya üstüne kurulduğunu

anlasda beyhude olur işte oan

sessizliğe bürünür tüm duygu yüklülüğü

kapanırda katran karası günleri

döner geceye sanki gündüzleri

kaybolur zaman içinde yaşanmışlığı

inzivaya çekilir tüm duyguları

oysaki sessizliğinin feryadı yırtar

ah bir duysalar o acı çığlığı

ah bir dinleseler sessizliğin yürek yakan

ah bir anlasalar çığlığın anlattıklarını

ama nerdeee sağır kulaklar

duygusuz taşlaşmış yürekler

çıkar üstüne kurulmuş sevdalar

kirleten kirletene lekeli aşklar

gün gelecek pazarda satılacak

kiloyla alamya kalkışacak densizler

vay gidi o sessizliğin çığlığını duymayana

vay gidi anlatmak istediklerini anlamayana

yinede garibin sessizliğinin çığlığı sessizlikte kabolmakta.

25/07/2010

UNUTULAN ŞAİR(RUAL)

ANTALYA

Nesibe Buyrukçu