Sehpa

kelimeler puslu yollarında hâlâ mürekkeplerini boşaltabiliyor

ipek gürültülü karanlıkta

kilitle kapı bozuyor dili

kaybolan nedenlerin çatık kaşlı geçmişinde

karıştırılarak kanatılan hokka hayatın kendisidir

tescilli hayal kuyularından çekilen

buğu

hatıralar kaybıdır

mecalsiz rüya

kendi mayınına basıp ıslanan gözlerde

ay düşer kaale alınmaz gece ürpertisine

vedayı hedef alan okun ucundan

ölü bulutların ikindisinedir

ıhlamur kokularına uyanan kış

dalgınlık işte sonunda

hepimizin rüzgâr alan bir yanı vardır