Samsun'dan Esen Rüzgâr

Bir sabah kalktım ki Samsun'dan esen rüzgâr yüzümdeydi,

Kimdi bu rüzgâr?

Neden esiyordu?

Kime esiyordu?

Düşündüm, düşündüm.

Anlamadım.

Yoksa bir lider miydi gelen?

Yoksa bir inkılap mı?

Yürüdüm rüzgârın peşinden,

Yürüdüm, yürüdüm.

Dağları aştım,

Ovaları geçtim.

Rüzgâr güçlüydü,

Hâlâ güçlüydü.

Birden durdum,

Anladım:

Bu rüzgâr tarihten geliyordu.

Bu rüzgâr Mustafa Kemal'in nefesiydi.

Gözlerimi kapadım,

Dinledim.

Rüzgâr yükseldi,

Yükseldi.

Sonra sessizlik.

O sessizlikte

Bir şey vardı.

Bir emir,

Bir umut,

Bir cumhuriyet.

Açtım gözlerimi,

Güneş doğuyordu.

Rüzgâr durmuştu,

İzi kalmıştı.

Nutuk bitmedi,

Çünkü nutuk bizim sesimizdir;

Artık.