Konya’da Hıdrellez

Musalla’dan sabah erkenden;

Büyük bir heyecanla yola çıkardık …..

Heybelerimizi, filelerimizi doldurarak;

Pedallara yüklenirdik …

Velesbitlerle; baharın kokusunu soluyarak …

At arabaları faytonlar;

Üzerine doluşmuş insanlar ….

Faytonların arkasına gizlice yapışan çocuklar;

Faytoncunun bunu fark edip,

Havada Ters döndürerek; attığı kırbaçlar …

Bizde az tutunmazdık; fayton arkasına …

Fark edilmezsen amenna;

Yürümeden beleşe epey yol..

Fark edilirsek; kırbaç sırtımızda şaklardı..

Meram yolu çok kalabalık olurdu!

Bizler ise velesbitlerle;

Kan ter içinde varırdık Meram’a..

Gürül gürül akan, Meram çayına ….

Ayaklarımızı uzatır; sallardık,

Buz gibi akan suyuna …

Nerede?

O eski hıdrellezler!

Artık kaybolmuş: Yok!

Hayal olmuş: Konya’da …

Kum gibi insan olurdu;

Meram; Tavusbaba..

Tüm şehir kum gibi kalabalık;

Herkes de; Bir sevinç, bir heyecan..

Parsana'dan, Hacıkaymak’tan başlar;

Uzar giderdi Tren yolu; boyu...

Sağı solu sel gibi insan dolu …

Yürekler pür neşe; hep bir atardı o gün …..

Baharın gelişi Hıdrellezlerde;

Coşkuyla kutlanırdı Konya’da..

O eski günler; hıdrellezler yok olmuşlar: Şimdi nerede?

Değişmiş artık her şeyin;

Tadı suyu lezzeti..

Neden değişmiş bilemiyorum bilmem ki ….

Mazideki bu heyecanlar, atide de olabilir mi!

Yaşatılıp; yaşattırılmaya çalışılabilir mi?

O tarifsiz heyecan ve ruh hali;

Bir daha geriye; döndürülebilir mi?

Heyhat! ! ama bu gün gördüğüm kadarıyla;

Baki kalan kubbede hoş bir seda …

Sahip çıkan yok! Öksüz, yetim kalmış;

Şimdi hıdrellezler anladığım kadarıyla,

Konya’da ….

Düşündükçe o günleri anarım; gözlerim buğulanır,

Maziye dalarım …

O tarifsiz heyecan ve ruh halimin; hazzını,

Maziden çıkarır : Yakalarım …

“ Yarın hıdrellez arkadaşlar! ! Haydi Meram’a; dönüş: İkindin, Parsana’ya tren boyuna..

Velesbitler hazır olsun..Sabah erken çıkacağız ha! “

Bu sesler yankılanır kulağımda hala ….