Karatahtada Kalan

Tahta büyüktü.

Bir çocuk duruştu.

Kalem kırdı.

Kırılan kalem değildi,

Sadece tahta.

Tahta da önemli değildi.

Önemli olan çizgiydi.

Çizgi değişmiyordu,

Silinse de.

Ben sildim, o çizdi.

Tekrar çizdi, ben tekrar sildim.

Bir ara durduk.

Çizgi kaldı.

Öğretmen geldi.

Yazdı bir şeyler.

Harfler değildi,

Sadece sayılar.

Sayılar da değildi.

Aslında tek harfti.

Harfin ardından

Başka bir şey geldi.

Gelmek güzeldir.

Ardından gelmek daha güzel.

Biz küçüktük.

Tahta büyüktü.

Şimdi büyüdük,

Tahta küçüldü gözümüzde.

Ama çizgi hâlâ aynı.

Aynı kalmak güzeldir.

Biz hâlâ o çizginin

Altındayız, üstündeyiz,

İçindeyiz.

Sadece oradayız.

Orada olmak güzeldir.

Çizgi kalıcıdır.