Kara Tahta

Kırk yıldır bu duvarda asılıyım,

Nice eller geçti üstümden;

Ama sizin yazınız bir başkaydı,

Bir masal gibi süslerdi beni.

Bir gün kırmızı tebeşirle,

Kalp çizdiniz dersin ortasına;

O zaman anladım: öğretmek,

Tahtaya değil yüreğe yazmakmış.

Silindim ben her zil çaldığında,

Hiç üzülmedim; bilirdim ki,

Bir sonraki derste yeniden dolacaktım,

Sizin cümlelerinizle.

Şimdi diyorlar ki eskidi,

Akıllı tahtalar geldi;

Bilseler: en akıllı tahta bile,

Sizin anlatışınıza ulaşamaz.