İzmir Yollarından Son Mektup

Belki şimdi sana son

Sözlerimi yazmadan

Gözlerim kapanacak.

Belki var daha beş on

Dakikalık bir zaman.

Anne, için yanacak

Mektubum okunurken.

Beliren bir emeli

Çok görme bana sakın.

Ben Tanrı'ya en yakın

Bir yola sapıyorum,

Milletimin uğrunda

Türbemi yapıyorum.

Düşündüm huzurunda

Ebedi bir akşamın,

Düşündüm ki babamın

Dizi dibinde geçen

Yirmi iki seneden

Elimizde kalan ne?

Sorarım sana anne:

Madem ki gün gelecek,

Herkes aynı meleğin

Önünde eğilecek,

Niçin o güne değin

Çan sesleri duyayım?

Bugün de bir yarın da.

Bırakın uyuyayım

İzmir kapılarında!

Anne elveda artık,

Şu iki üç asırlık

Gecenin gündüzünü

Görmeden gidiyorum.

Ne beis var diyorum,

O günün seherinde

Senin ince yüzünü

Görüyor gibiyim ya...

Ey genç gecelerinde

Beşiğimi bekleyen!

Ediyorum emanet

Seni Anadolu'ya!

Sütünden, emeğinden

Ne verdinse helâl et.

Söyle Hacer'e o da

Hakkını helâl etsin,

Gönülcüğü dilerse

Başkalarına gitsin...

Ben ermeden murada

Ecel kırdı kolumu;

Artık beyhude yere

Beklemesin yolumu.

O ne anne, o güzel

Gözlerinden akan ne?

Geri dönemem diye

Ağlıyor musun anne?