İbranice Sevdim Seni

ezik bir kuşun kanadını okşar gibi

boynu kırılmış bir simitçinin yerlere yayılan

tezgahını toplar gibi ibranice sevdim seni

değişen bir şey yoktu, aynı sokaklardaydı bata çıka

yürüdüğümüz, durup kıyısında kustuğumuz aynı

cami avlusuydu, aynı bıçaktı dokundukça

parmakuçlarımız ıslandıkça, ağzımız kalınlaştıkça

kabardıkça sesimizin ulaştığı yerlerimiz

aynı bıçaktı girip girip çıkan yalnızlığımıza

kan akmazdı çünkü kandan daha anlamlıydı sevgimiz

canımız acımazdı elbet birbirimizden

acı yoksul bir köylünün kara sabanına takılan

altın dolu küpü sırtlamaktı, sarı bir hatıraydı

savrulup giden bir yaprağın ardında bıraktığı

bütün dillerini öptüm, yalnızca

ibranice sevdim seni