Der Medh-i Sultan Mehmed Hân (kerem Kasidesi) (kaside)

Ey muhît-i keremün katresi ‘ummân-ı kerem

Bâğ-ı cûd ebr-i kefünden tolu bârân-ı kerem

Matla’-ı subh-ı zafer mihr-i zekâ ebr-i hayâ

Felek izz ü ‘alâ dâver-i devrân-ı kerem

Tâc bahş-ı ser-i sultân-ı salâtin-i cihân

Zînet-i taht u nigîn Hazret-i sultân-ı kerem

Zıll-ı Hakk Şâh Muhammed ki işiği gökinün

Kem-terin ılduzı olur meh-i tâbân-ı kerem

Ayağı toprağıdur cevher-i iksir-i hayât

Âsitânı tozıdur sürme-i a’yân-ı kerem

Açılur hulk-ı nesîmiyle gül-i gülşen-i cûd

Bezenür lutfi zülâliyle gülistân-ı kerem

Bahr-ı ahzar ne durur kulzüm-i cûdında habâb

Katre-i feyzi nedür ebr-i dür-efşân-ı kerem

Bî-kıyâs olalı ihsânlarun ey hüccet-i cûd

Kâtı oldı cedel-i haşmunı bürhân-ı kerem

Kefi bir demde nisâr itdüği gencin oşrin

Haşre dek vezni demez kefe-i mizân-ı kerem

Ne melek hûy meliksin ki dem-i lutfun ile

Kevser-i cûd akıdur ravza-i Rıdvân-ı kerem

Ne kerâmet kodı Hakk zât-ı kerîmünde k’olur

Ayağun basduğı yir çeşme-i hayvân-ı kerem

Bulmasa nâm-ı şerîfünle şeref-nâme-i cûd

Ebter olaydı kamu defter ü dîvân-ı kerem

Gün gibi saltanatun topı göğe ağsa ne tan

Sana buldı bu meydânda çü çevgân-ı kerem

Bahr-ı cûdun nice şerh olak’onun reşhasıdur

Hâsıl-ı kân-ı sehâ mâye-i ‘ummân-ı kerem

Saltanat hil’atini kaddüne hayât-ı felek

Râst biçmese açılmazdı girîbân-ı kerem

Ne kadar zer var ise dest-i zer-efşânun ile

Harf-i zer gibi perâkendedür ey kân-ı kerem

Sîm sûretde sitem şekline yazıldığıçün

Tağıdursın anı düşman gibi ey hân-ı kerem

Gök tenûrında kurı kurs okınur mihr ile mâh

Hân-ı lutfunla firâvân olalı nân-ı kerem

Kâse-i hırs toyar sofra-i ihsânundan

Dest-i in’âmun ile âm olalı hân-ı kerem

Mihr-i cûdun çemen-i lutfa zer-efşân olalı

Gülşen-i dehri bezer nergis-i bûstân-ı kerem

Bûy-ı hulkundan urur müşk gibi dem ki tutar

Hoş revâyihle cihân bâğını reyhân-ı kerem

Ahmed’ün gam makası kesdi dilin şem’ gibi

Sana Rûşen diyemez hâlini sultân-ı kerem

Sen Süleymân’ı ne dille öğe bir mûr-ı za’îf

Getüre nutka meger lutfun ile anı kerem

Husrevâ pâreledi cevr eli sabrum yakasın

Dest-gîr olsa demidür bana dâmân-ı kerem

Midhatün bülbülini gam kafesine koma kim

Hayfdur tûtiye zehr ey şeker-istân-ı kerem

Ekremü’l-halksın ey vâsıta-i ikd-i kirâm

Her le’îmün sözin işitme budur şân-ı kerem

Kul hatâ kılsa n’ola afv-i şehenşâh kanı

Tutalım iki elüm kanda imiş kanı kerem

Umaram cürmümi gark itmeğe rahmet suyına

Mevc-i ihsânun ile cûş ide ‘ummân-ı kerem

Bir kara toprağam ihyâ-yi memât itmek içün

Yağsa cûdın bulıdından n’ola nîsân-ı kerem

Nice k’iklîm-i mürüvvetde geçe hükm-i vefâ

Nice k’eyvân-ı ‘atâda tura dîvân-ı kerem

Nice k’insân ola ‘âlemde ‘abîdü’l-ihsân

Nice kim ola cihân tâbi’-i fermân-ı kerem

Dest-i ihsânun ile yapıla bünyâd-ı sehâ

Pâye-i kadrün ile yucala eyvân-ı kerem

Nice kim Ka’be müsâfirlerini lutf-ı İlâh

Rahmeti hânına her sâl ide mihmân-ı kerem

‘Îd-i ferhundene kurban ide a’dânı felek

Sen ehibbâna buyur âb-ı sehâ nân-ı kerem

‘Ömr-i hasmun ire târih gibi pâyâna

Nâmunı nâme-i ikbâl ide ‘unvân-ı kerem

Açıklama: vezni: fe’ilâtün fe’ilâtün fe’ilâtün fe’ilün

Tarihsel kaynaklara göre Ahmet Paşa bu kasideyi padişaha hapisteyken yazarak affını istemiş ve ölüm cezasından kurtulmuştur.