Çobanıl

Ey tarlakuşlarının titreşip durduğu masmavi geniş alan,

Güz geldi mi çiylerle ıslanan kırlar,

Ey kül renkli ve iyi niyetli gökyüzü!

Bulutlarını yola çıkar

Ve kurşuni bir sessizliğe boğ toprağı.

Yine de

Ve yalnızca

İpince

Bir yolda, uzak bir çavlanın sesiyle gürle.

Bir adam soruyor bana: Ata binmeyi unutmadın ya?

Bir dağ doruğu gibiydi, karlı

Ve çığ salacak,

Sonsuz, diri fırtınalarla yüklü

Tepelerde, otların üstünde ilk kar

Ve sevdiğim şıvgacık fidan, yolun üstünde.

Güz yeliyle savrulup duruyor

Ve toprağa

İyice

Yaslanıyor, dökülüyor yaprakları, güzle.

Bir adam soruyor bana: Ata binmeyi unutmadın ya?

Kim bilebilir, bir tek ağaç bile olmazsa

O eski, sonsuz ormanı? Sular

Oluklardan teknelere dökülse de.

Atlar

Yeni bir koşu tuttursa da.

Kim durdurabilir düşleri, ey gece

Gözler

Açık olsa da?

İşte yanıtım:

Ey tarlakuşlarının titreşip durduğu masmavi geniş alan