Çıngırağın Ölümü

( Ç ı n g ı r a ğ ı n Ö l ü m ü 1 )

bir sesevinde doğdum

inanırım çanların ölümüne

fırtına dinince kıyacağım kendime

sen çizince ben oldum

inanırım kumlu ellerine

sen yitince kıyacağım kendime

bakır damlasından soğudum

inanırım zehirli yüreğine

şart olsun kıyacağım kendime

( Ç ı n g ı r a ğ ı n Ö l ü m ü 2 )

I

zaman batıyor Margarita

su doluyol saatlara

bir kurtçuk geçiyor

beynimdeki kumdan

ses göçüyor Margarita

çanlar ölüyor sesevlerinde

dili kurtlanıp çürüyor

ölüm giriyor yalnız

açık kapıdan

II

ses ölünce

kimse kimseyi çağıramaz

ikimizin gizli sevdası

bir incinin yüreğinde

bulunamaz

zaman yanınca

ölüm de bırakır arkadan vurmayı

gelip evlerimize yerleşir

giyer geceliklerimizi

kan kabuklu bedenine

yataklarımızda yatar

herkes göçünce

ölüm yalnızlığını yaşar

son kez duy tenimi

ve kokla beni

ben yitince

belki yeni bir tufan kopar

( Ç ı n g ı r a ğ ı n Ö l ü m ü 3 )

adımlarım

bir yere götürmüyor artık beni

çiziyorum kıl üstüne

küçük çıngırağın ayak izlerini

gözlerim

sönüyorlar bir bahçede

katran güle sarılıyor

uzun uzun öpüşüyorlar

birleşiyor

cennet ve cehennem

tanıyarak bedenlerini

dil ve damak gibi

adımlarım

bir yere götürmüyor artık beni

yağmur saralı bir dilenci

devriliyor ardımsıra

yürüdüğüm her sokak

duvarlaştırıyor kendini

ellerim

eriyorlar bir bahçede

kopuyor küpelerin halkası

kemerlerin tokası

yalnızlık delik ağlarıyla

avlanıyor içimi

adımlarım

bir yere götürmüyor artık beni

küçük bir çıngırağım

çalıyorum kendi kendimi