Cinayet

şimdi

olmayan bir meyhanenin dumanlı serinliğinde

ve imkansızlık tüküren karanlığında gecenin

ellerimde kadınlar dolusu yalnızlık

düşünmek seni

yağmur çiseleyen şiirlerce düşünmek

ve bakmak dünyaya

ışığından tiksinmiş yıldızların altında bakmak

hesapsız yolculuklara çıkacak gibi

külrengi bir tren sesi kulaklarımda

henüz denenmemiş bir şekilde ağlamak

ve düşünmek seni

en gerçek yalanlarımın içinde düşünmek

herhangibir şarkı çalarken radyoda

kendimi buluvrmek

ağlayıvermek

ölüvermek gibi

şimdi

öfkemin içinde mitralyöz sesleri

simsiyah küfürler dudagımda

vakit geç

şehir susmuş

bitmiş dünya

biraz önce durdu gecenin kalbi

yalnızlıgımın duvarlarında kan lekeleri

bu gece seni öldürdü yalnızlıgım

belki biraz da beni

ama yine de

yine de düşünmek seni

somon rengi bir akşamüstü

açılır gibi denizlere