Bencil

Bencillik en çürük yanımız

Her an çeker paçamızdan

Sıfır noktasına indirir bizi

Atlayıp geçersek ne iyi

Yoksa hiç olup kalırız

Gözümüz kör, kulağımız sağır

Susar içimizdeki insan sesi

Nice güzelliklere duyarsız

"Rab bana, hep bana"

Arsız otlara benzeriz

Hele kimilerini gördükçe

İnsanlığımızdan utanırız

Kimbilir belki de

Silkinip bir güzelce

Pisliklerden arınırız