Annemin Sırtındaki Dünya

Sabahın soğuğunda kalktım,

Mutfaktan gelen kokuyu izledim.

Ocağın başında duruyordu,

Sırtı kamburlaşmış,

Saçları ağarmış.

Annem,

Senin ellerin ne çok şey görmüş:

Bez bebekler,

Ağlayan çocuklar,

Yırtık çoraplar,

Yanan ateşler.

Sütünü içtim,

Ekmeğini yedim,

Sözlerini biriktirdim,

Her birini kalbime astım.

Kışın,

Pencerenin buğusunu sildin,

Yazın,

Örtünün kenarını kıvırdın.

Hiç şikâyet etmedin,

Hiç yorulmadın,

Hiç durmadın.

Dünya dönüyordu,

Sen durdun,

Dünya değişiyordu,

Sen değişmedin.

Bir annenin gözlerinde

Ne çok deniz var,

Ne çok gemi battı,

Ne çok gemi kalktı.

Akşam oldu,

Lamba yandı,

Örgünü ördün,

Ben uyudum.

Uyanınca seni gördüm,

Yine oradaydın,

Yine bekliyordun.

Bu memleketin her evinde

Bir ana var,

Elleri nasırlı,

Gözleri ışıklı,

Sesi yumuşacık.

Ona sarılın,

Onu dinleyin,

Onun sırtındaki yükü hafifletin.

Çünkü o sırt,

Bizim dünyamızı taşıyor.