Acık’mamak (erdal Eren İçin)

Ellerim elinize değerse

öğrenirdi konuşmayı

Ve

hiç dokunamayışın hüznüydü susmak

I

Her sana gelişimde

yoklanmıştı avuçlarım

gül kokusu var mı diye

Bir de

Nüfus Cüzdanımdı tutsak

gıpta etmeyesin diye

'hürriyetimize'

Kandıramamıştı seni

bin yılık büyüsü bile

kutsal zeytin tanesinin

Onur açlığının yirmi dördüncü gününde

Senin için

bir hayli daraltıldı gözenekleri tellerin

Makarada iplik cisminle süzülüp

ellerime dokunursun sandılar

Bize de

’Önünüzdeki gergin tellere yaslanmak

yabancı bir lisanla konuşmak yasaktır’ dendi

Sadece kirpiklerim hoşça kal dedi sana

Ellerim arkada kenetli kaldı

II

Senin ellerine değmek istedim dostum

Kalbin avucumda atsın istedim

Uyku kahpeliğin muhabbet telalıyken

sıcacık bir “Günaydın”dı gözlerin

Mırıldandığın türkü

elden ele nefeslenen bir sigaradır damda

Sen sen ol da dam için

Gözlerini unuttuğun

şu mahzun adam için

kendine kemlik etme

Gül kokmaz avucum nefesin yoksa

Turgay Bahtiyar