Seni görürüm her sabah

Öylece durursun güllerin yapraklarında

Berrak çiğ damlaları gibi

Onlar gibi güzel, zarif duygu dolu

Korku kaplar elleri dokunmak istedikçe

Toprağa düşürmek, kaybetmek istemez seni

Güzel bir esersin Yüce sanatçının

Seyretmeye doyumu olmayan

Varlığınla yürekleri ısıtan

Sevgiyi dostluğu anlatan

Menekşeler sarar zümrütleri bazen

O zümrütler ki bir ok gibi saplanan

Çoraklaşmış gönül toprağının

Kötülüğün simgesi yabani otları çekip çıkaran

İyilik ve güzelliğin tohumlarını eken

Sevgi sularıyla şefkatle sulayan

Toprağı filizlerle donatan, baharı getiren

Kızıllara bürünür bazen ipekler

Tek tek uzanır yüklü omuzlara doğru

Dostluğun sancağı düşmez gümüşlerle süslenmiş ellerinden

Yaşam denilen yıllarla telaffuz edilen

Küçük zaman dilimleridir, dakikalardır

Mutlulukla buluşmalar, sevinçle comsalar

Bu dakikalardır isyan eden dudaklara

Tebessümü getiren, yaşamı sevdiren

Hep hatırda kalan, hep sevindiren

Bu dakikalardan biridir Yonca

Gizemle doludur gülücükler saçan yüzü

Boğuşur hayat denilen gülün dikenleriyle

Bir tiyatro sahnesidir aslında

Büyüyen çocukların istekleri

Her ana gibi sarmıştır onu da

Korkutur onu da tedirgindir her an

Yıllardır boğuştuğu yaşam savaşının

İki canını kullanarak onu yenmeye çalıştığını bilir

Bilir de canlarını kırmak istemez

Kanatlarının artık ısıtmadığını düşünür bazen

Üstüne titrediği iki kuzusunu

Hayat pembe yüzüyle pençelemek ister

Anlatmaz kimseye cezayı kendine keser

Her zamanki gibi acıyı göğüslenir

Kuzuları acı nedir bilmez çünkü

Hep tatlı sunmuştur onlara

Perde olmuştur acıya ...

İZZETTİN AKYAPI

2.5/5 Toplam verilen oy :