BİR ODA LAMBASI
Gülmedi hiçbir zaman isteklerim

Beklide bu alınyazım kaderim

Hak ettiğinden fazla değer verdiklerim

Bir bir kayboldular sevdiklerim

Ufuktaki yıldızlar gibiydi hayallerim

Gün be gün kapladı ufkumu karabulutlar

Söndü birer birer umut yıldızlarım

Ya aşkım;

Uğruna canımı hiçe saydığım

Kara bulutların arasında yüzen ay ışığı gibidir

Işığıyla vurur kalbimi zamansız

Sonra karışır karabulutların denizine

Tekrar ne zaman vuracağı bilinmez

Nefret etmek istesem de

Bir sevgi çığlığı yetişir imdadına

Sessiz ve boş gecedir sığınağım

Dalarken uykuya arkadaşlarım

Uzanmış yatağımda gözlerim dikilir

Rutubetli biraz sıvası dökülmüş tavana

Düşünceler sarar yorgun bedenimi

Yarınki dersler değildir kaygılandığım

Geçmiştir gelecektir ve şimdidir

Dökülür bal rengi gözlerimden yaşlar

Sessizce akar nefret ettiğim bir iki sivilceye doğru

İçlenerek maziye dalarken

Ya gelecek;

Parıltı doğmaz o bal renklere

Ne bekleye bilirim ki

Unuttum hayal kurmayı

Nedensiz sevinmeyi, beklemeyi

Bazen gülerim kendi kendime sinirden

Koleksiyonum varmış gibi

Vefasızlardan yana

Öyle ya neden beni bulurlar

Öyle bir şeyim yoksa

Her şeyi eşit istemek suçmuş gibi

Yasadan haberi olmayanlar bakarlar yüzüme

Sadece kendini düşünürsen

Ne faydan var ki aleme

Acı vermek kolaydır

Acıyı hissederek bir de deneseler

Doğru konuşmayı gurbet öğretti bana

Öyle zaman olur ki

Bir oda lambası sanırım kendimi

Işıtın ca odayı saklanacak delik arar haşere

Doğru sözler gibidir ışık

Sahte dostlar ise haşere

Neyse çekileyim içime

Kanarken yaram üzülmesin insanlar dertlerime

Kaplasın yüzümü

Onların mutluluğu için gülümseme.


İZZETTİN AKYAPI

2.5/5 Toplam verilen oy :