Unutmak...unutulmak...

Saftı benim sevdam,

Hesapsız,kitapsız...

Hiçbir çıkar gözetmeden sevdim onu

Daha yüzünü bile görmeden...

Saftı benim sevdam

Onu o olduğu için sevdim

Olmasını istediğim kişi olduğu için değil...

Dünyanın kirlerine inat,

Tertemiz bir sevdayla sevdim onu

Ve onun da beni öyle sevmesini umarak

Olmasını istediği kişi olarak değil

Olduğum kişi olarak…

Fakat olmadı istediklerim

Ne hayallerim tutabildi onu bende,

Ne de sevgim

Sonbaharda sararan yapraklar gibi

Benim de umutlarım,hayallerim bir bir sarardı

Hafif bir esintiyle düşüverecek şimdi hepsi…

Fakat her ne kadar üzgün olsam da

Pişman değilim asla

Çünkü ben onu sevmiş olmayı sevdim…

Yıllar sonra geriye dönüp baktığımda

Onu her hatırladığımda

İçim sızlayacak biliyorum,

Belki şimdiki kadar acıtmayacak içimi

Belki de gülüp geçeceğim

Ama bu benim aşkımı küçültmeyecek…

Şimdi o bana uzak,soğuk

Anlıyorum ki kendisini unutmamı istiyor benden

Arayıp sormayarak…beni ne kadar üzdüğünü bilmeden…

Evet…unutmak,unutulmak istiyor

Unutmanın,unutulmanın ne zor bir şey olduğunu bilmeden!