Sincan’da Bir Sokağın Balkondan Görünüşü

Kendine bile açılmayan bahçenin kapısından

Çocukluğumun yitik lale çalma girişimleri

Korkuları görünüyor sokak adlı bu aynada

Düşük ölçekli depremi andıran bir ihtiyar

Son kez dokunuyor sanki gecenin saçlarına

Yüz metre kadar ilerde nasırlı el öpülüyor

Yeni evli olduğunu sandığım iki insanca

Üç-beş omzun üzerinde beliriyor bir tabut

Çiçek düşüyor saksıdan, yılan akıyor balkona

Başka neler görünüyor, Sincan'da bir sokağın

Gözlerine büyüteçle baktığım zaman

Gözyaşı deseniyle süslenmiş bir mendilin

Takıldığı netleşiyor sokağın yakasına

Acelesi varmış gibi söz ettiğim ölünün

Ulaştığını görüyorum bir camii avlusuna

Yerde pankart yırtıkları, güz resminin üstünden

Koşarak geçtiğini görüyorum gençlerin

Birisi bana benziyor, lise sonda olmalı

İzmaritli günlerimi, ilk içkimi andırıyor

Çantasında şiir vardır, yüreğinde leylâ'sı

Yürüyüşüm değişirdi aşık olduğum zamanlar

Kimse beni tutamazdı dördüncü kat balkonunda

Bütün sokak duyardı, yirmi beş yıl öncesi

Sesim fena sayılmazdı elbet aşk şarkısında

Annemin öldüğünü hiç kimse farketmemiş

Saçı sarmaşık ablamın, sesi kuş çığlıkları

Balkonumdan bakıyorum, kendi içine çıkıyor

Parka teğet geçmiyor, sokak değil içkanama

Şiirini yazmalıyım bana benziyor çünkü

Akrabalar arasındaki müthiş yalnızlığıma

Bol gelirken gündüze gecenin elbisesi

Ankara'da başladım yeni bir gurbet faslına

Ben gelince gitmiş herkes, çiğdemler, çiçeklerle

Hiçbir şey görünmüyor, Sincan'da bir sokağa

Ya bir perde çekilmiş ya da perde gözlerimde