Silahlar Susun

Silahlar susun!

beşiğimizden kabrimize değin alıştığımız

çan ve ezan sesleriyle birlikte,

kimimiz seccadeye kapandığımızda,

kimimiz Tanrı’ya diz çöktüğümüzde,

ilahiler duyulsun.

Silahlar susun!

kurşun yağan caddelerimizde kazmatlara sığınan

çocukların ağlayışları duyulsun

ve dinlenmeden susturulan türkülerimizin aksı,

ardıç kuşlarının sesine karışsın.

Silahlar susu!,

güneşin dahi uğramadığı,

varoşların cumbalarına sarmaşıklar dolaşsın.

ve mumların titrediği odalarımızı

avizeler aydınlatsın.

Silahlar susun!

zamanın dilinden,

düşmanca akıp giden,

ellerimizden tuttuğumuz mermiler yerine

tarihlerde unuttuğumuz,

dost elleri mafsallaşsın.

Silahlar susun!

çoraklaşan topralarımızda,

kösnü bir tohum yeşersin.

ve ana rahminde sızlaşan çağalarımız

Magnezyum gölüne düşmesin.

Silahlar susun,

Katedrallarda amade duran havariler,

bizi unutanlara bir haber götürsün.

ve kürsülerde,

adaletsizliklerle doldurulan dosyalar yerine

meydanlarda canilere halk eliyle verilecek,

hükümler duyulsun.