Zulme Doymuyorlar

Masmavi göğün altında

Bitmeyen ölüm-kalım

Girdabında

İnançları uğruna

Mazlumları hırpalayıp

İnsanları

İnsanlığı katlediliyorlar

Karnı yırtık çığlıklar da

Bir volkan gibi

Dinmeyen acılar yalım yalım

Çoğaldıkça çoğalıyor

Artık

Mezopotamya toprakları cehennem gibi

O özlenen gülümsemeler çoktan tükendi

Yürekler hara

Gözyaşları sele

Gökkuşağı siyaha büründü

Her yer zifiri karanlık

Her yer kan gölü

Softalar

Meczuplar

Aydınlığa düşman

Acayip kılıklı din tacirleri

Annelere, bebeklere

Musallat oldular

Kan içtikçe kana

Zulüm yaptıkça zulme doymuyorlar

Şiddetle tüm insanlara şeriat faşizmini dayatıyorlar

Kerbelâ'dan günümüze uzanan

Umutsuzluk yaşanıyor

Dersim

Maraş

Halepçe

Madımak

Şengal

Roboski

Kobanê de

Nice kızıl kıyamet koptu

Alevilerin, Yezidilerin

Kürtlerin ,Ermenilerin

Katliamını mubah saydılar

Şimdi oturmuşlar huşu içinde hu çekerek sırıtıyorlar

Ama bilsinler

Tüm mazlumlar ağlaya ağlaya gülmeyi öğrenecekler

Mehmet Çobanoğlu

16.10.2014

İstanbul