Zeynep

Ne kadar özenmiş yaradan sana

Ab-ı hayat oldun adeta cana

Bir damla umudun kafidir bana

Bu gönül sevgini ediyor talep

Sensizliği lügatten siliyor Zeynep

Biçareyim derbederim sarhoşum

Sevgine kahrına talip olmuşum

Derdime dermanı sende bulmuşum

Ruhuma hitap eden ne varsa hep

Her şeyi sende buluyor Zeynep

Hasta gönlü avutmak mümkün değil

Okyanusu kurutmak mümkün değil

Gül yüzünü unutmak mümkün değil

Sen oldun sanki varlığıma sebep

Aklım hep sende kalıyor Zeynep

Cemalini gördüğüm günden beri

Alev aldı içerim yangın yeri

Elinden içeyim en acı zehri

Tutuşup yanan yüreğime su serp

Bu yangın canımı alıyor Zeynep

Matlaştı hayatın renkleri soldu

Gözlerim başkasını görmez oldu

Deli gönül bahara ermez oldu

Eridikçe umudum kelep kelep

Gözlerim yaş ile doluyor Zeynep

Met cezir içinde buldum kendimi

Dalga dalga yıkamadım bendimi

Ak kağıda açar iken derdimi

Dona kaldı kalemimde mürekkep

Yazdığım yazılar soluyor Zeynep

Sanma ki bu sevda küllenir biter

Olmuşum mecnundan keremden beter

Gemileri yakarım gel de yeter

Mecnuna iki adım yoldur Halep

Aşk dediğin dağları deliyor Zeynep