Zemheri Ayazı

Kâh öpülesi ağır aksak tebessümü

Yanaklarından yuvarlanıyordu

Acı dolu gözyaşları

Zeytin karası

Şafak bakışlı

Gözlerinde öyle susup öylece kalakalmıştı

Yarası zağlanmış hançerin sırtında

Boğazına düğümlenmiş

Buzdan da soğuk

Nefesi

Özgür dağ havasına karışıp

Martıların kanatların arasından

Denize süzülüyordu bembeyaz dalgalara doğru

Neydi içinde ki o bitmeyen Zemheri ayazı

Başında üşüşen

Mehtapsız geceleri

Karanlığa gömülen

Çoban Yıldızı

Ellerinde kopan o

Filizkıran fırtınası

Neydi o neydi

Vurgun yemiş

Bedeni

Tükenmeyen acısı

Yüreğini yalnızlığa bırakan özlemi

Gülmeyi ona unutturan o derin yarası mı, bilinmez

Dünyasında umut tohumları

Hiç yeşermemiş

Alaca karanlık hep yoğun kalmış

Güneş ışınlanmamış

Toprak çorak

Ülke çöl

Nehirler kurumuş

Kendi hep naçar

Olanlardan

Müzdarip olmuş

Yine dönüp dolaşıp

Zeytin karası gözlerine

Takılıyor ağlayan şu her iki gözlerim

Zeytin karası gözbebeklerinden beli

İflah olmayan kocaman bir derdi var

Islak ıslak bakarken gözleri bir avuç ateş koydu yüreğime

Mehmet Çobanoğlu

11.06.2015

İstanbul