Zembereksiz Zaman

Biliyordum ki topraga dokundugum tenim

Gözlerimi kundaginda actigim toprakti Mentese biliyordum

Ve biliyordum ki nere gitsem

Nerden gelsem nere gitsem

Dolunay vurgunlariyla karanlikkainati fenerleyen kandil ve yalniz yildiz

Aydedem güncicegim sümbülsofram navruzum biliyorum ki

Suyu sogulmamis pinarlarda caylar dereler seher serinliginin irgati

Özbenligim

Özgecmisim

Sonsuz gelecegim, büyülü bohcalar cercim

Ceyizini yasamak sevinci cevherlerinden degirmenlenip

Dörtbiryandan zembereksiz zaman dolanan sarhosum avarem

Yarinki güz yetisinceye kadar dallanmis mahsüllere degen nefesim

Biliyordum yagmurlu bayirlar kekliiik keklik türkülenen

Cünkü cigdemin rengiydi, cünkü mahur leylak merih ve leyla

Akla mantiga yatkindi ve kendi kendiydi kafessiz kus

Iskarpinsiz serce

Eloktromanyetiksiz calgilar cagiran kirlangiclar göcebe

Göcebeydi ve biliyordum ki bana esip bensiz gitmeyen rüzgarlar

Bir bag bir bagdan bozulup

Bir iz bir ize kimim kimsemi bakinip

Kendi korundan közlendiydi bir od bir ocak bir oba bir kül

Suya inmisti saklambac

Ki yanmis kavrulmus cöl kadar beni kendi bildi

Ve Mentese diyen kucaklar dolusu divan

Girilmis düsler koynundaki

Emsalsiz güzeldi

Seyfi Karaca……………….Mart / 14