Zelil Anne

Günün orta yerinde acıları uç veren

Teni saman

Elleri toprak kokan

Kürdistanlı kadın

Bırak ağlamayı bırak

Bırak tırnaklarınla yüzüne kapanmaya

Oy saçlarını öyle yolum yolum yolma yiğit anne

Kanayan kadim topraklarda

Her yarası bir okka

Her derdi bir ton kadar

Issız gecelerin

Koyutu köşelerde

Toz, duman

Kan-revan içinde kalan

Yüreğinde sevgi

Koynunda özgürlük besleyen

Yırtık gecelerinden bir kızıl şafak boy veriyor anne

Zifirden de kara

Akrepten de fena

Kanserli

Cüzzamlı

İnsanları bıktıran düzende

Yıllanmış yaraların hep hüzün kokuyor zelil anne

Ateş çiçeği, kan çiçeği

Gökyüzün maviliği

Mağrur duruşlu yoldaşım

Kayıp mezarlara ağıtlarla yakan

Hikmet sahibi güç sahibi acılara yenik düşme

Kan emen yarasaları, böcekleri sevindirme anne

Ateşten destanlara

Küflü zindanlara

Siperlere

Dikenli tellere gözyaşları akıtan

Kendi öz topraklarında kaçak gezen

Seni mağdur edenlere hadlerini bildir korkusuz anne

Munzur bakışlı

Kandil gülüşlü

Dört mevsim

Her bir yürekte

Büyüyen koca bir umutsun

Korku çığlıkları

Beyaz ordu senin

Simsiyah zaman

Esaret altında kalan

Mezopotamya seninle aydınlanacak

Sen büyük bir sevdasın

Ülke seninle özgürleşecek devrim seninle gelecek anne

Mehmet Çobanoğlu

19.03.2015

İstanbul