Zafere Dair

Korkunç ellerinle bastırıp yaranı

dudaklarını kanatarak

dayanılmakta ağrıya.

Şimdi çıplak ve merhametsiz

bir çığlık oldu ümid...

Ve zafer

artık hiçbir şeyi affetmeyecek kadar

tırnakla sökülüp koparılacaktır...

Günler ağır.

Günler ölüm haberleriyle geliyor.

Düşman haşin

zalim

ve kurnaz.

Ölüyor çarpışarak insanlarımız

— halbuki nasıl hakketmişlerdi yaşamayı —

ölüyor insanlarımız

— ne kadar çok —

sanki şarkılar ve bayraklarla

bir bayram günü nümayişe çıktılar

öyle genç

ve fütursuz...

Günler ağır.

Günler ölüm haberleriyle geliyor.

En güzel dünyaları

yaktık ellerimizle

ve gözümüzde kaybettik ağlamayı :

bizi bir parça hazin ve dimdik bırakıp

gözyaşlarımız gittiler

ve bundan dolayı

biz unuttuk bağışlamayı...

Varılacak yere

kan içinde varılacaktır.

Ve zafer

artık hiçbir şeyi affetmeyecek kadar

tırnakla sökülüp

koparılacaktır...

1941, Sonbahar...