Yüreğimin Acemi Elleri

Yüreğinde yerini değiştirdiğin bir sevgiyle

Bahçelerinde evlerin dinlendiği o yerdesin

Bütün günahlarını biraraya toplayarak

Uzakların neden sinsi birer bıçak gibi

Durduğundan söz etmektesindir

Sen şimdi camların ardında buğulanan gözlerinle

Yağmura sarılacak kadar hüzünlüsündür

Rüzgara alışık kavak ağaçları gibi sessiz

Yüreğimin acemi elleri arasında

Ufalanan ekmek gibisindir

Bil ki bunlar bozkırca sezgilerden değildir

Birazdan başına üşüşür yıldızlar

Gecede ömrünü yarılayan kelebeklerin

kırılmalarını duyarsın

Eğer ağlayacaksan dilinin altına

bir ağaç parçası yerleştir

Güleceksen dudaklarını örtecek büyüklükte

bir bulut bulunsun yanında

Yerini yadırgayan bir ay dolanıyor gecede

Karanlık desen ölçülü salmış susmalarını

Aşkı utandıran bu hüzün de ne

Sen benim yüreğimin acemi elleri arasında

buğulanan ekmeğim değil miydin

Sen değil miydin

Bir çocuk yüzünden ekmeği öper gibi öptüğüm

Haydi ince ayarlanmış bir gülümseme seç dudaklarına

Çekip çevir şu karanlığı gözlerinle

Kaldır başını

Bak gökyüzüne

Gökyüzü dedikleri ilkel maviliğe

Mavilikte gizlenmiş bulut izlerine

Say ki bu bir rüyaydı

Say ki ben konuştum sen dinledin

Beni merak etme

Uzun ölümlerimi yarıladım bitmek üzere