Yolcusunda Kendi Beklenen

Soba yanınca

İslim salınca yoksul çıra duvara tavana

Birden bire bir ses duyunca kapı

Zaten tetikteydi belki uzakları işiten kulağın

Zaten bekleniyordun

Dalgın gece vaktiydi rüzgar uğultularıyla hesaplaşıp gelen

Açar bakarsın ki

Gözlerine inanarak kucakların atılmaya gönlünden geçeni

Yokluğunu duğduğun eksik yanındır

Eli ayağı buz tutmuş can hasretin

Kendin kaldırır atar delicelere

Bağrına basarsın

Yabandan kendi gelen müjdeni

Seyfi Karaca.........Kasım / 10