Yolculuk!

Islanmış tenine kurulmuş tuzak

Seller sükût etmiş, durulmuş gider.

Soğumuş bedeni, sevgiden uzak

Hasret beklemekten yorulmuş gider.

Arzu kabarınca kabına sığmaz

Dolunay vaktidir, yıldızlar doğmaz

Denizler tükenir, yağmurlar yağmaz

Sevdası toprakla karılmış gider.

Hasretler söylenmiş, sevgi anılmış

Hayalin gölgesi “tutku” sanılmış

Akıl serap görmüş, dimağ yorulmuş

Gönül bu görmeden vurulmuş gider.

Sevgi buharlaşır, yükselir yerden

Kavuşma arzusu belirir birden

Görmesi istenir, gözleri körden

Hiddetten yüreği yarılmış gider.

Gözler sürmelenir, yüzler aylaşır

Yanakta gül açar, kaşlar yaylaşır

İki dudak bir fincanı paylaşır

Küreksiz sandala kurulmuş gider.

Uzanmış yatağa boylu boyunca

Yüzünü kapatmış, arzu cayınca

Sitemler yollamış kendi huyunca

Tutunduğu daldan kırılmış gider.

Ak suyla yıkanmış, krem sürünmüş

Sükûtu ar bilmiş, sessiz bürünmüş

Her hâl ayan olmuş, her hâl yerinmiş

Beyaz bir bornoza sarılmış gider.

Ağzına, gözüne pamuk koyulmuş

Biraz kaçık, biraz deli anılmış

Bu şekilde sevdiğine sunulmuş

Bütün dünyasına darılmış gider.

Zülfikar Yapar Kaleli