Yoksun’luk Sendromu

Sessizliğimi bozan bir melodi olmalıydın.

Gözümde paye paye büyüyen, şeyda olmalıydın

Çocuklara emanet gülüşler veren, bir palyaço olup

Umutları fark etmeden etek uçlarına sıkıştırmalıydın.

Oysa sen;

kuru gürültüde kaybolan bir yaz senfonisi gibiydin.

do re mi fa so

la'sı düşmüş notalara soyunmuştu ayak seslerin

Eski bir madalyonun ters yüzü gibiydin

perçeminin altına gizlenmiş .

Gemiyi girdaba sürükleyen fücur gibiydi gözlerin

Ortalığı kasıp kavuran bir maskara gibiydin.

Çocukların yüzünde bir parça hayal kırıklığıydı boyaların...

Asırlık dilekleri gerçekleştiren bir,peri olmalıydın mesela,

İdam sehpasındaki adamın alacağı, son nefes

Biçare için gök kubbe deki hale

Keşkeleri kavsikuzah altında ki sandıklara gömmeliydin

Ki o zaman ben;

uyur gezer bir beden olurdum

Sokak lambalarını söndürür

koşuştururdum çıkmaz sokaklarda

Gençlerin ağaçlara kazıdığı isim

parkta ki salıncak olur, bulutlara uçururdum, kimsesizleri

susmayan şarkı olurdum, durmak bilmeyen kar

yağardım kirli kaldırım taşlarına.

Sonra gözlerimi açtım

bir baktım ki sen;

-olmadın;

-olamadım.

Şeyma FERŞATOĞLU