Yoksun

Yoksun...

Açtı ve solmaya durdu çiçekler.

Yokluğunu benimsiyor sanki güneş

Sessiz bir iniltiyle ağlıyor çağlayanlar.

Adını yitirmiş bir kanarya,

Şuracıkta birşeyler anlatıyor toprak anaya...

Yoksun...

Kayıyor toprağın ayaklarımdan

Acıdan kıvranışım sebepsiz değil elbet!

Bir bedeli var suskunluğumun,

Tüm bunlara yokluğun sebep

Boşluklar ağır...

Sırtımda bir kambur boşluk

Bulutlar kara bir haber salıyor meydanlara

Yoksun...

Sokaklar çıkmaza yol almış

Levhalar kaldırılmış sol şeritlerden

Meğer bitmiş zaman,tükenmiş vakit,oysa ne erken

Kaldırımlar kazınmış yollardan

Dönülmez bir yolda tüm beklenenler

Sen aralarında ,orada biryerlerde...

Bana sarılmış çehren.

Sana sarılmış çehrem...

Serçe parmağımda bir kelebek sana benzeyen..

Sol kanadının en sağında asılı kokun

Yitirilmeye hazırsın sanki

Uçup gitmeye razı halin...

Çaresi sensin çaresizliğimin

Güneşin doğduğu yerinn en batısında senle benim ufuk çizgim.

Doğuma ve ölüme en yakın yerde izin.

Yoksun...

mehtabı yok nu şehrin

Denizi yok bu kentin,martısı yok düşlerimin

Şiirim en son mısrası gidişinin

Tek ayağı kırık bir sandalyede sürgünlüğüm

Her halimle sana eğilirim

Zehri akar içime gölgenin

yoksun...

Arsız bir yara artık kalbimde yerin

Dönüşün muhtemel bir ölümün habercisi

Artık yerin bir mabedle değişti

Yoksun...

Yokluğun talihsizliğin eşi

Oysa ne çok sevmiştim seni....