Şiir • Bilinmiyor

Yoksun

Yazar / Şair

Nurullah Umut
person

Yoksun

Gün bitti.

Umut çıktı düşlerimden.

Sensiz, gerçek bir gün batımında dünya

Oysa yalancı bir tan’dır, düşen ufuklarıma.

Safkan atlar gibi, koşarken bulutlar,

Yorgundular, dalgalarıyla yarışan martılar…

Yoksun

Bir dalgınlık çöküyor

Yoksun, bir çığ düşüyor yüreğime.

Tuvalde hep hasretin resmi

Gözlerimdeyse birkaç damla yaş.

Ve alışmaya çalıştığım, sensizliğe misafirim…

O senin gidişinin hemen ertesinde,

Vedasız kopan yapraklar gibi,

İşte düşüyorum acılar ülkesine

Zaman akıyor

Sanki daha hızlı yokluğunda…

Bir sen kalmıştın yüreğimde,

Ve hatırası aşkın

Yoksun

Birde melodisi yalnızlığın

"Yoksun"

Belki makus kaderin,

Cilve taşlarından biriydi hayat.

Dağ dağ çivilenmiş hasret,

Gel de kolaysa bir taş oynat.

Kimbilir beklide,

Bir çiçeğin kokusu hatırlatır seni.

Yada efsunlu bir şafakta doğar gözlerin.

Bir diken batar kalbime, kan akar, kanatır.

Sen her şeyimsin,

Her şey bana seni anlatır…

Yoksun,

Gün bitti.

Umut çıktı düşlerimden.

Bir hazin dekora bürünürken dünya,

Bir gemi battı, aşkın sahillerinde.

Ve bir hüzün deryasına düşerken sevda,

Kaybolduk, parçalandık gönül vadilerinde.

Kaptan yaktı ama,

Hiç terketmedi gemisini.

Yoksun

Gün bitti

Umut çıktı düşlerimden…

Yorumlar

Yorumlar yükleniyor...