Yokluğunun Ülkesi

Yokluğun…

Yüreğimin baş köşesinde anıt olmuş,

O hoyrat yokluğun!

Ah senin o gül kokulu yokluğun…

Sevdiğim,

Gezinirken kaldırımlarında,

Gül kokulu bahçelerimin

Yoktu ellerimde ellerin…

Üzülme ama,

Kalemimin mürekkebiydin!

Bembeyaz kağıdığıma, siyah da olsa

Damlamış sevdiğimdin…

Hayaline sarılıp, hayalinle uyandığım

Umudumdun sen,

Uğurumdun,

Sen, yüreğime çerçevelediğim

Sönmeyen yangınımdın…

Ve sevdiğim;

Necip Fazıl, bize okumaktadır şu an Beklenen’ i

Diyor ki üstat, “yokluğunda buldum seni”...

Varsın artık yokluğun, tuz olup kavursun gözlerimi

Varsın ezip geçsin bedenimi!

Üzülme sakın,

İsmine gebe her zulüm, şereflendirir beni…

ZUHAL ERASLAN