Yokluğunla Aldatıyorum Kalbini

Gözlerin hep o uğursuz gecede

gelip girdi uykularıma

önce yastığıma yorganıma

sonra bütün rüyalarımı

esir aldı sorgusuzca

sonra bütün evime

yayıldı sensizliğin

o tuhaf korkuları..

Sabah kahvemi içerken

yaşadığım hüzün sendin

derken sonra

kahvaltıda alıştığım

sohbetlerinde derin

sessizliğinle tanıştım..

Ve üstüne üstlük

sokaklarda yürürken

yanımdan geçen her yüzde

senin suretin vardı

ne zaman bir tebessüm

düşecek olsa yüzüme

ardın sıra peşine düşüyordu

buz gibi bir sensizlik

Hatta o kadar

kalabalık oldun ki

içimde bi ara

sahi unutmam gereken

kaç sen vardı..?

karıştırmaya başladı aklımda..

yani yüreğimden sonra

aklımda göz göre göre

teslim oldu bu yalnızlığa..

Yokluğun beni hiç

rahat bırakmadı...

ne zaman birini

sevmeye kalksam

takılıp kaldı

hep sol yanımda..

Kim öpse beni yada

kim dokunsa ellerime

hemen peşi sıra

gözlerimde seni buldular..

Ve sen dün gece uyurken

uykusuz gözlerimde

maalasef bir kez daha

yakalandım o meşhur yokluğunla..

Elimde bir kağıt bir kalem

sana yazdığım son şiiri buldular

ve yanında yine resmin vardı..

Yani hiç istemeden dün gece

yokluğunla aldattım yine varlığını..

Ve sen bir görsen içimde kimleri öldürdüğünü

sayende kalbim aşk mezarlığına döndü..

Şimdi anlıyor musun..?

senden sonra kaç veda yaşadımsa

hepsinde de senin günahın vardı..

kaç kez yenildimse aşka

hep senin hediye ettiğin

o güvensizlik duygusu vardı..

Ve şimdi sen

hangi olası aşkta

gözlerini açıyorsun

sabahlara bilmiyorum ama..

bil ki ben hala

bıraktığın o karanlık gecede

hep aynı sensizliği yaşıyorum..

Ve hani sana kavuşamadığım bir şiir vardı ya

işte ben hala o satırları yüreğime

hazmettirmeye çalışıyorum..

merak etme değişen hiç bir şey yok

her şey aynı, bıraktığın gibi..

yani her gece olduğu gibi

ben bu gecede hiç istemeden

yine yokluğunla aldatıyorum varlığını..