Yirmibirinci Yüzyılın İnsanlarına Şiirler

I

Bir Eyüp sabrıyla bekledim

Sabahı olmayan gecelerde.

Gül dalları yerine demir çubuklar vardı

Münzevî-münzevî pencerelerde.

Dört uzun yıl boyunca

Dışarda koskoca bir doğa

Baştan çıkaran kokularıyla

doldurdu yolları.

Her bahar göğün kapılarında

Şarkılar okudu tarla kuşları.

Apak bulutlar geçti habersiz

Âşıklığımdan, şairliğimden,

Bahar yağmurları bensiz yağdı

Ebemkuşağı açtı bensiz.

Bir Eyüp sabrıyla bekledim

Gübreliğinde günlerimin,

İnsanlar olmadı farkında

En küçük hünerimin.

Ne de bir kimsenin haberi oldu

varlığımla yokluğumdan.

Yalnız, bir bahar sabahına benzeyen çocukluğumdan

Ebemkuşakları gelirdi

eğlendirmek için beni,

İçinde çırılçıplak çimdiğim dereler

Söylerken kulağımın dibinde ninni

Bir bahar sabahı gibi güzel çocukluğumun

Kırık beşiğine başımı koyar

Uyanmadan günlerce uyurdum.

Umudumu, dudaklarında büyük türküler

Ellerinde gelincik desteleri

karşımda bulurdum.

Öğrenme

istemem

bir Eyüp sabrı nedir

torunlarımın torunu.

Say ki dedelerin bir masal yaşadı

Say ki acılar masaldı,

Öttür ölümsüzlüğe doğru borunu!