Şiir • Bilinmiyor

Yine Sen Vardın

Yazar / Şair

necati dikmen
person

Gittiğim yerlerde yine sen vardın.

Akan derelerde, yeşil dallarda,

Kıvrılıp giden o dar yollarda,

Bakarken etrafa yine sen vardın.

El, yüz yıkadığım o pak pınarda,

Zihnim tur atarken eski yıllarda,

Çocukluğum koşuyor karşı bağlarda

Yazıda, yabanda yine sen vardın

Riyasız insanlar, ağaçsız dağlar

Kuruldu sofralar, ballar ve yağlar

Saç ekmeği, kavurma, ağlıyor sazlar

Tezenede, telde yine sen vardın.

İçtiğim ayranda, yediğim aşda,

Selâm verip hatır soran yoldaşda,

İster ihtiyar ister genç yaşda

Gördüğüm yüzlerde yine sen vardın.

Bak şurada bir kayısı, ötede kiraz

Çiftliği gezinip, dolaştım biraz

Bu ne ağacıdır yaprak turkuaz..?

Sarıda, yeşilde yine sen vardın.

"Gittiğim yerlerde yine sen vardın."

Şu tarlalar, şu bahçeler şu ova.

Kimlere aş verdi, kimlere yuva!

Şükredip atam'a ederim dua.

Okuduğum dualarda yine sen vardın.

Bu duygu harmanı yazmakla bitmez.

Sevdam yıllanır da şiddeti gitmez.

Çıkar mı gönülden, özlem terketmez.

Hasrette, özlemde yine sen vardın

Gün veda ederken bizim ellerde,

Turuncu hakimdir hep enginlerde.

Birazdan yıldızlar doğar göklerde

Doğan ayda, yıldızlarda sen vardın

Yorumlar

Yorumlar yükleniyor...