Yine Beyaz Olacak Kefenim

Anamdan çıplak doğmuşum herkes gibi...

Sarıp sarmalamışlar bedenimi.

Beyazmış kundağım.

Çelimsiz, minicik bir bebekmişim.

Ölürüm diye çok beklemişler başımda.

Yaşama inat, hala ayaktayım.

Bayram çocuklarına imrenerek geçti çocukluğum

Bayramlık giysileri vitrinlerde gördükçe,

Arefe günü başlardım ağlamaya.

Ali’nin bayramlık elbisesi olurdu,

Her bayram Alamandan getirirdi babası.

Benim bayram harçlığım bile olmazdı.

Bayramlık elbisenin hayalini kurar,

Çocukça bir sevinç kaplardı içimi.

Bir mucizenin olmasını diler,

Yaratana el açıp, dualar ederdim.

Uykularımda, karabasanlar basardı bedenimi.

Birileri rüyalarımın içine girer,

Olmayan elbisemi elimden almaya çalışırlardı.

Kan ter içinde kalır, sabaha kadar boğuşurdum.

Uyandığımda elbisem olmazdı başucumda.

“Bir teselli ver” nağmeleri gelirdi kulağıma.

İki kefil ve sekiz ay vadeyle aldığımız teypten.

Kendi kendime teselli verir,

“Batsın bu dünya” derdim mırıldanarak.

İşte böyle geçti çocukluğum.

Yavan ve yokluk içinde...

Yarın bir meçhule gideceğim herkes gibi.

Yine sarıp sarmalayacaklar bedenimi.

Yine beyaz olacak kefenim...

Vecdi Murat Soydan