Yine Aynı Zulümdür

Ölülerin gözyaşıdır

Toprağa süzülen

Mevsim kıştır

Çiçekler üşüdü

Turnalar göçtü gitti

Tohumlar boy vermiyor; yaşam aynı hep kötü

Vadiler- dereler kan kokuyor yine aynı zulümdür

Çiğnememiş lokmalar

Firari bakışlar

Üryan bedenler

Dumanlı dağlar

Atlı, katırlı kervanlar

Hepsi tarumar hepsi paramparça

Sancıyan yüreklerde yükselen çığlıktır

Kurşunlanan Roboski’de haller yaman

Oy aman! Yer toz gök duman bu nasıl bir zaman

Etrafa saçıldı otuz dört beden her biri de bir fidan

Oy kimi genç, kimi daha çocuk, tümü de Kürdistanlı

Bir gece yarısı

Karanlığa acı, sızı yüklediler

Mazlumlar yine alev, ateşle yandılar

Yıllardır aynı çile ayni dert içinde kalan Kürt’lere

Ankara’dan gelen, yine kanlı bir fermandır eyvah

Heronlardan irkilip kaçanlar

Kurşunlanıp canlarını yitirenler

Ölümün pençesinde kalan yürekler

Heyhat ne çare eğer düşman kalleşse

Türkiye’ye dünyaya barışı gelir mi? Acaba

İşçinin, emekçinin çilesi, derdi, acısı biter mi bir gün

Yüz binleri ezip geçenler

Ağrı, Dersim de

Kürtleri katledenler

Van, Muş kanla yoğruldu

Halklar bezgin

Halklar mağdur

Yine katliam yine cefadır, mezarlar doldu taştı

Roboski de ağıt var acı var yas var. Oy dünya nerde

Tarihe yazın bu günleri

Tüm baskınları, ölümleri

Doksan yıldır aynı zülüm

Şimdi Tayyip’in güçleri katlediyor, halkları tüm canları

Roboski de kan akıyor! Yine yok ediyorlar biz Kürtleri

Mehmet Çobanoğlu

30.08.2013/ İstanbul