Yetim Çocukların Şarkısı

Yolumu kaybettim

Hangi asırdayım.

Çocuk gülüşlerine sağır mı?

Burada kulaklar…

Kan, irin ve vahşet

Bunlar mı bu yüzyılın hâkimleri.

Kim söndürdü ışıklarını dünyanın

Karanlık asılıdır şimdi

Rengini yitiren duvarlarına evlerin.

Işıkları yakın, çocuklar korkmasın.

Ellerimi yitirdim

Bir ikindi vakti Halepçe de

Önce saçlarım tutuştu

Gözlerim kör oldu

Sonra

Etlerim döküldü…

Çırılçıplak kaldı bedenim

Çığlığım, hala dolaşır o sokaklarda

Sokaklar ki ömrümüzün ağrıyan yüzü.

Ellerimi verin bana, ellerimi

Dokunmak istiyorum saçlarına

Yetim bir çocuğun…

Gözlerimi verin bana, gözlerimi

Görmek istiyorum

Uçan bir uçurtmayı gökyüzünde

Vurulmadan.

Etlerimi giydirin kemiklerime

Sevmek, âşık olmak, gülmek

Tasasızca yaşamak

Ve koşmak istiyorum kırlarda

Masmavi gökyüzünün altında…

Çocuk olmak istiyorum, kelebeklerle oynaşan.

Murat Özgöl