Yazıkların Kolboyu

Boşu yok bunun

Ev , arsa, porselen takımı, geniş santim duvar dibi ekran

Arada bir gelip giden kontak dokunuşlarıyla

İyyiyim iyi..

Ben iyiyim tepeleşmelerine sinirlerine hakim evler açan

Çıkıyor işte oralardan biir yerden olay ve...

Geleceğini üttürmüş bahisler üzerine

Giydiği kuşandıklarından evvel çöplüğü boylayan

Işıklar dönünce karanlıklı podyuma

Bulmacanın gizlisi noktalarına odaklanan kenara sinmiş

Hort zort dikiz dikizlenmeler

Pusmuş bir utancın

İnsanı günübirlik değiş tokuşlara köleleştiren

Rastgele yalnızlığını

Kime bulaşırsa onun üstüne yükünü yıkan

Aksam

Akış

Ve sürekli kanamalarına 'eyvah dünya yerinden kaçıyor

Yetişelim eyvah..! ' cığı

Kesik biletini yırtar gibi soğuk müziklerin kucağına düşmüş

Atılmış zıpkın doğrusuna zıpır güpür

Emir komutuyla nereye gittiğini bilmeyen adımlar yürüyüşünde

Histen susa afyon koklamış denli beter

Sırılsıklam yere yığılan yağmurlar gibi her yeri teşhir

Bahar güz ..istikamet kesin..!

Diz kırışları ve kalça dönüşleri mecburi

Dur diyene duruyor,

Gör diyene bakıyor,

Kıvır diyene daniskasından kıvırtıyor...

Yarıçıplağa üstü süslü kuru azaz ağacı misali

Acı acı

Bazan da gülüyor kendini bulup biran..

Pazar esirleridirler sanki ücretleri ekistradan..

Ha içerdeki camekan

Ha dışardaki

Canlı canlı manken insan

Seyfi Karaca........Temmuz / 10