Yazgı

kurumayayüztutmuşyapraklarınayastutanağaçlar

dallarınısemayaaçıp…

yağmurbulutlarıbaşımızadökülmedengeçipgitmesindiyeduayadurmuşlar

zira sararmış yapraklar su içemez

.

baharhasretiçeksede

kuruyandalları…

nebirserçeningözyaşları

nedebirkelebeğinserincilkanatlarıyeşertebilir

kırık dalda çiçek açamaz

.

darağacınındalları…

hayatınbudadığınicegıcırölümlergörür

merhametdilenirbulutlardan

kurumuş ağaçlar yangından kaçamaz

.

bazensukendiniyıkar

ateşkendiniyakar

kanadıyokkikoylardabarınakarayanrüzgârın

söğütdalısürekliağlar

kelebek iskeletleri uçamaz

.

toparağıözlediğiiçindüşmezsararanheryaprak

kurutuncakendinehrini…

yurtbildiğidalındanayrılır

yaprak ölüleri kaderini seçemez

/…demek ki;

“değirmene su taşımakmış yaşamak”

bir kere ay dolanmışsa kuşun kanatlarına

çaresi yok…

ya yeryüzüne çarpacak

ya da kömür karası bir güne uyanacak…/

1982

*

tahsin özmen,bez bebekler de üşür,çatım ajans&baskı

yay,ank,2006