Yarından Eksildim

kahır suyum taştı çık

efkarı ılıştır usulcacık

damarıma şuh gülü ek

kanımı kızıştır azıcık

tıkla canımı uyandır

özsuyuma dol yetiştir

yuna yüzümü bandır

serpele serpiştir

yarla uslan sar

sar da genim dar

darda canım yar

çağıl çağıl biçil vahım

dildim oynak kelamım

gen vur gerdir gergefi

gevret kefenime kaçıp

hoştur ecelim şıp-şık

kasnağım boldur sık

kefenime imdir teyel

okunmuş bezde sol

hadi niyetlen gel

eski camiye dol

yakıl da mum ol

budur son seyranım

ilişir yitimin giysisi

hakkı kirece çaldıran

hastır kaftan kefenim

es keza mezura çıktı

son ölçüm de alındı

gönüllü enselendim

kelam sonumu yazdı

özürsüz içindeyim

sarmaşırız dedim

tabuta özendim

bak uydurdum yine

tabut oldum kefenime

sarandım sarmalanandım

altıma üstüm oldum

üste örtündüm üstün oldum

üst ben

alt ben

oyun içine oyun

matruşka tabut

kefen iç

dış ben

deniz tabut olsa/olsun

yakamoz urbam/kefen

sallanan deniz/bendeniz

her halde tabut/kefen/ben

kefen tabut bendeniz

dışım ben içim de ben

ben’e den den

deniz tabutum

yakamozum kefen

malum resim ben

resmen den den

şiir benim değil mi

andım geldi cinim

giz lambam dedim

çıkınca sevindim

cinden ömür döllenip

çoğalayım istedim

o’ysa azraile özenip

eksil yaşamdan dedi

cini’mi özgür kıldım

toprağın çağrısı dedim

üzülen yarına eksildim.

Müjdat Eraslan

balaban Kent Şairleri.