Yaralar Beni

Ne zaman hüzünle toprağa baksam

Gerçeğe döndürür, ufalar beni

Ne zaman hazanda yaprağa baksam

Maziye götürür, yaralar beni

Bir çoban kuzuya, taş atıyorsa

Bir avcı ahdedip baş koyuyorsa

Bir yaralı ceylan, yaş döküyorsa

Yaydan çıkan her ok yaralar beni

Arayıp bir parça nimet bulunca

Terleyip minnetle ibret karınca

Bin bir zahmet ile yola çıkınca

Onu ezen ayak yaralar beni

Doğumda analar çekerken sancı

Yürünen adımı sayarken yolcu

Yer verilmez ise diye yabancı

Yatılmayan yatak yaralar beni

Beslenmeye muhtaç bekleyen bebek

Öğrenmeye koşan gösteren emek

Yenilmeye gelen, dökülen yemek

Olur keskin bıçak, yaralar beni

Yandıkça yanacak, ışık gönlümde

Andıkça anacak, ahir ömrümde

Yasin okuyacak yıldönümünde

Yok ise bir evlat yaralar beni

Bu gönül yazacak olsa da suçu

Beyaz mıydı söyle ananın saçı

İpsiz sapsız gezen biri, bir kaçı

Ata bilmez uşak yaralar beni

Hayatı anlamak, hayatı yazmak

Zengince yaşamak, fakire kızmak

Bululunca şaşırıp, sebepsiz azmak

Gelinen son durak yaralar beni

Üretim yapmadan, tüketip durmak

Doğruya tapmadan, yanlışa sapmak

Hiçbir gayret yokken sahibi olmak

Toprakta yer kapmak yaralar beni

İhanetler edip önce yurduna

Melanet sarf edip yalanlarına

Tümüyle ibretlik nutuklarına

Şaşkınlıkla bakmak yaralar beni

Basmalı yaraya gereken tuzu

Herkesin evladı kınalı kuzu

Düğünde bayramda çalarken sazı

Her bir öksüz yürek yaralar beni

Yeşile dönerken, bayırlar dağlar

Menekşeler güler, sümbüller ağlar

Memleket uğruna coşmuşsa çaylar

Islanan her yanak yaralar beni

Akdeniz mavisi, inci Ege’si

Hırçın Karadeniz iri dalgası

Nokta nokta yurdun her bir bölgesi

Sokulan bir nifak yaralar beni…

Vatanım diyorken, Türkmen’i Türkü

Et tırnak değilmi, Çerkez’i Kürdü

Beraber sırtlanmış taşırken yükü

Satılmış her ahmak yaralar beni

Necati ŞİMŞEK

15/01/2008

Ankara