Yapraklarına Basarak Su Çiçeklerinin

Etme gitmeleri alaf alaf yanan

Kendini nikahsıza kıymış soldukca rengi delişmenliği

Çekirdeği çatlattı çatlatacak

Başaşa türlü belalar aldığı ar damar

Hiç de sakin gözükmüyordu tül ve pembe

İşareti hanlara yollara çakıyor çakıyor ..çakıyor..

Kuş misali hevesi uçmaktan yana açılmış kanatları tüy gibi

Göçerlenmiş tüm tünyasını kuşkulara mahal bırakmadan

Hiç de uslu değildi an

Toprağından öylesine yırtılırcasına

Kaç olmuş..?

Kaçı bulmuş ya da bulamamış...Hiiiiç oralısında olmadan

Kendini vuran saatlere takılmaksızın basıp savuşup

Acelesi de yoktu zaten hem..Ne huysuz

Ne de bekleyen

Her halleri mavisi kırmızısına karışık

Alabildiğine de afet o kadın

Kadın ki ne kadın..Heykeli yapılmamış süt beyaz

Ve kimi yerleri çokca ben....

Hallerinden anlayana resmolmuş teklifsiz davet

Zülüf gamze o desen O

Karanlık kuyularına düşmüş kendi fiilindeyken

Her yer geceye yakın, her yer denizleri bile susturan

Gel-gitlerde

İnip gitti merdivenlleri incikleri ay güzelliğinin

Sonra iki kere suya dökündü

Sırrını sordu gölün kuğunun

Sadece iki ..üçüncüsü yoktu..

Beyazlığı içine sinmiş gecenin

Gerçi söneceği de yoktu o yangının lakin

Ve bu yüzden sanırım..

Yağmur tepeden tırnağa üryan

Göğü yere boşaltıyordu..ne bileyim ne çılgın

Ve uzaktaki kendini uzun bakışlarla seyrine

Yapraklarına basarak su çiçeklerinin

Kadın öyle ateş alaf

Her damlasına kıvılcım yaktığı

Doyumsuz

Yağmuru seyrediyordu

Seyfi Karaca..........Mayıs / 10