Yani Sevdan Hayata Gülümsemek

(Eylem-canlara...)

ne zaman veda etmeye kalksam aşka

Sahra Çölü'ne dönüşür sanki dünya

uyuşur bilincim sonra soyunur

zehir gibi girer koynuma

oysa sesimi karıştırsam rüzgara

dondurduğum gülüşün hafızamdan

ezgiler fısıldar gencecik ve taptaze

geri döner gelir bana

anlatacağım şey

yani denizdeki mavi

tan atışındaki kızıl

güneşteki özgürlük

gökteki gökkuşağı

dağlardaki çiçekler

dayanışmadaki sıcaklık

yani partizandaki azim

namludaki kin

gözlerdeki yangın

dudaklardaki türkü

alanlardaki halay

alınlardaki yıldız

yani bilinçlerdeki bilim

göğüslerdeki onur

düşlerdeki devrim

inançtaki coşku

yürekteki aşk

bedendeki can

özlem

yani sevdan...

yani her sabah türkücan

gözlerinin şafağından

aydınlık akar odama

her sabah sözlerinin ışığında

kapıdan dışarıya adımı attığımda

seslenirim hayata umutla

MERHABA!

Turgay Usanmaz

Helmond, 21 Ekim 2002

(BEŞPARMAK Kültür ve Sanat Dergisi, Ocak-Şubat 2003'den)