Yangın

Daha başlamadan bitirmek istiyorum

Sonu hüzünle bitecek olan bu sevdayı

Artık çok geç tutuşmuşum bir kere

Ve yüreğimdeki ormanlar bir bir yanacak

Bu yürek yangınını söndürmeye çalışıyorum

Ama nafile

Yüreğimin her köşesi yanıp kül olacak

Bu yangından kaçmaya çalışıyorum

Küçük bir sandal yapıp gönül deryama dalıyorum

Her yer kapkaranlık

Kayboluyorum

Gözlerinin hayali gitmek bilmiyor benden

Anlıyorum,

Sonunda anlıyorum bu sevdadan kaçılamayacağını

Kendimi akıntıya bırakıyorum

Ve ümit etmeye başlıyorum

Bu sevdadan bir gün kurtulurum diye

Evet. Artık uzun zaman geçti bu sevdadan yana

Şimdi sen, anılarım geliyor gözlerimin önüne

Derin bir iç çekişle hüzünlü bir tebessüm sarıyor beni

Diyorum, diyorum ki “her şeye rağmen bu duygu

Hayatım boyunca aldığım en güzel hediyelerden bir tanesi

Sana ne kadar minnettar olsam azdır

Bana bu akıl almaz

Tarifi mümkün olmayan duygu yaşattığın için

Senin bu sevdadan haberin olmasa bile”

Ama şimdi

Nazım Hikmet’in de dediği gibi

Bence artık sende herkes gibisin

Ve şimdi yüreğime fidanlar dikiyorum

Baharda açıp, büyüsün diye

Ta ki başka bir yangına kadar.