Yanan Mumlar

Mumlar yandı bir bir, her biri bir yılın şahidiydi,

Kim üfledi bu mumları?

Kim getirdi bu ışığı?

Neden bu toplama?

Ne zaman başladı?

Nereye gidiyordu?

Kim bilirdi?

Düşündüm, düşündüm,

Anlamadım bir türlü.

Belki bir çocuktu,

Belki bir melek.

Ama bir yaş vardı,

Bir mum vardı,

Bir umut vardı.

Yürüdüm mumların arasından,

Yürüdüm, yürüdüm.

Hediyeleri gördüm,

Pastaları gördüm.

Kutlamaları duydum,

Mutlulukları duydum.

Yeni bir başlangıç hissettim.

Birden durdum,

Anladım:

Bu mumlar içimde yanıyordu.

Bu mumlar benim mumlarımdı,

Benim unuttuğum mumlar,

Benim yaşlarım.

Gözlerimi kapadım,

Dinledim.

Mumlar yükseldi,

Yükseldi.

Sonra sessizlik.

O sessizlikte

Bir şey vardı.

Bir huzur,

Bir teşekkür,

Bir yaşam.

Açtım gözlerimi,

Güneş doğuyordu.

Mumlar sönmemişti,

İzleri kalmıştı.

Ve o mumların ışığında,

Bir ömür duruyordu taze ve umutlu.