Yalnızlık Yarası

Ipıssız dünyamda

Çölleştim

Bir mutlu tebessüme hasrettim

Yaşayıp, yaşadığım

Beli değil

Kan kusup kızılcık şerbeti içtim

Ağıttan başka ezgi bilmiyorum

Heyhat bir yaban çiçeğim bile yok benim

Yalnızlığı ben istemedim

Hüznü de ben seçmedim

Ağı ile yoğruldum

Bir kez bile gülmedim

Hep itildim

Kakıldım

Unutuldum

Bir buruk acı var içimde

Kıyılarda, köşelerde

Yanıyorum

Alevler dökülüyor ardımdan

Her şeye rağmen

Sevgiyi çok özledim

Görmediğim bahar da gelmek bilmiyor

Yalnızlık bana yapıştı kaldı

Derdimin ufkunda

Yine üşüyorum

Sessizlik

Sardı beni

Yüreğim vurgun yedi

Acılarım közlenerek boy verdi

Her an yalnızlığım daha da bitiriyor beni

Gözlerimde yaş sel oldu

Koynumda

Yalnızlık yer aldı

Canhıraş

Bir feryat-figan içimde

Ürkek bir ceylan gibi

Koşsam mı? Dağlara

Şifasız derdime

Çare mi bulsam oralarda

Zavallı yüreğim

Durmaksızın bana dost arıyor

Ya yalnızlık beni bitirecek

Ya beni unutan kavim-kardeş

Ya olmayan o karakaş, karagözleri olan o yar

Ya da bana el uzatmayan dostlar öldürecek beni

Mehmet Çobanoğlu

14.04.2015

İstanbul