Yalnızlık Senfonisi

/…rakamlar içinde bir…en yalnız rakam

adamlar içinde ben…en yalnız adam…/

…

ha bir eşya…kompartımanda unutulan

ha bir yılan derisi soyulup çöle atılan

ha ben…a dostlar…!

.

nasıl da tıklım tıklım tenhayım bu devasa şehirde...bir bilseniz!

sanki kimsenin çalmadığı…tokmağı üşümüş

kırık dökük bir arka kapıyım…sadece rüzgâr açar

bir buz kalıbının içinde...

karanlığa doymuş ama gibiyim

her yanımdan köpük köpük yalnızlık taşar

..

mektubu yitik zarf misali /sokaklarında dost bir gölge arayan /yüreğim

her defasında zifiri sessizliklere bürünür

göz değmemiş mısra…

hiç bakılmamış ayna hüznünü yaşar

…

biliyorum…!

-kalabalığa da hasret kalacağım…yalnızlığa da-

gelmeyecek trensiz garlarda beklediğim yolcular

sanki güneşim çalınmış…ufkumda simsiyah bir perde var

.

sorularımın cevapları kayıp… harfsiz okuduğum tüm kitaplar

sahipsizliğimi sahiplenen yok…

bana benzer boz bulanık sular

içimde uçsuz bucaksız bir tenhalık…

sadece baykuşlar uçar

.....

hangi bulutu üflesem… artık yeşil değil yağmurlar

tepeden tırnağa işgalindeyim yalnızlığın...

vurmuyor kıyılarıma dalgalar

oysa damarlarımda…

bahar şelâlelerine dönüşmüş sevgi nehirleri akar

.

ah!

var mışım, yok muşum

kimin umrunda

beni kim arar, kim sorar

..

ayağa kalkın ölüler…!

kan kırmızı yağıyor kar

…

bu kent;

sanki içinde sadece benim yattığım koskoca bir mezar

ve bu kentte;

yüreksiz

ve bir sanrıdan ibaretmiş tüm kalabalıklar

…

..

.

//…tövbe haşa;

Yüce Allah’a eşitlendiğim tek husus

yalnızlık bir O’na…bir de bana mahsus…//

1985

*tahsin özmen, bez bebekler de üşür, çatım&baskı yay,ank,2006