Yalnızlık

yazamıyorum artık hiçbir şey

yazdıklarımın hepsi artık aynı,

tüm cümlelerim birbirinin kopyası,

kelimelerimin tamamı ise sen

harflerin farkı yok ki birbirinden

ve sen sadece tek bir harften,

kitap oluşturmamı istiyorsun

ama hiçbirşey anlamıyorsun

kalbimi yavaş yavaş terkediyorsun

ve yazdıklarımın anlamı kalmıyor artık

sen gidiyorsun, ben yalnız kalıyorum

dur ne olur öylece çekip gitme

kalbimi bende bırakma bir başına

damarlarım, kan taşımayı reddediyor sen olmayınca

dur gitme! ya da neyse atmıyor artık galiba...